SPOTKANIE WSPÓLNOTY RÓŻAŃCOWEJ ∙ PAŹDZIERNIK

Sanktuarium Matki Bożej Leśniowskiej

1. Franciszek Zawadzki

W kolejnym rozważaniu maryjnym pragniemy przenieść się do sanktuarium Matki Bożej Leśniowskiej Patronki Rodzin. Położone jest ono na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Wśród wapiennych wzgórz, lasów i źródeł, od wieków Maryja gromadzi rodziny, małżonków i wszystkich, którzy pragną odnaleźć pokój serca oraz umocnienie swojej wiary.

Początki sanktuarium wiążą się z wydarzeniem, które według wielowiekowej tradycji miało miejsce w 1382 roku. Książę Władysław Opolczyk, wracając z Rusi i przewożąc obraz Matki Bożej, który później trafił na Jasną Górę, zatrzymał się wraz ze swoim orszakiem w okolicy dzisiejszego Leśniowa. Podczas długiej podróży ludziom i zwierzętom zaczęło brakować wody. Książę zwrócił się z ufnością do Maryi, a w miejscu modlitwy wytrysnęło obfite źródło. W dowód wdzięczności pozostawił tam drewnianą figurę Matki Bożej i polecił wznieść niewielką kaplicę. Z czasem rozwinął się tam żywy kult maryjny, a od początku XVIII wieku opiekę nad sanktuarium sprawują ojcowie paulini. Obecny kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny oraz klasztor stały się ważnym przystankiem dla pielgrzymów zmierzających na Jasną Górę. W XX wieku Leśniów otrzymał tytuł sanktuarium Matki Bożej Patronki Rodzin, a dziś jest jednym z najważniejszych miejsc modlitwy za małżeństwa i rodziny w Polsce.

Sercem sanktuarium jest cudowna figura Matki Bożej Leśniowskiej pochodząca z XIV wieku. Wykonana z drewna lipowego, mierzy około siedemdziesięciu centymetrów i należy do grupy średniowiecznych „Pięknych Madonn”, odznaczających się łagodnością rysów i subtelnym pięknem. Tradycja głosi, że właśnie tę figurę pozostawił w Leśniowie książę Władysław Opolczyk. Od samego początku wierni przypisywali jej liczne łaski, szczególnie dotyczące życia małżeństw, rodzin oraz dzieci. W 1967 roku figura została uroczyście ukoronowana przez Prymasa Polski kardynała Stefana Wyszyńskiego oraz kardynała Karola Wojtyłę. Po kradzieży koron w 2010 roku wykonano nowe, które rok później ponownie nałożono na skronie Maryi i Dzieciątka.

Figura przedstawia Maryję stojącą, która ubrana jest w długą szatę i płaszcz, a na Jej twarzy widnieje pogodny, pełen dobroci uśmiech. Kardynał Stefan Wyszyński nazwał go kiedyś „najpiękniejszym uśmiechem Madonny w Polsce”. W lewej dłoni Maryja trzyma berło, podkreślające Jej godność królowej, natomiast na prawej ręce podtrzymuje Dzieciątko Jezus. Jezus błogosławi wiernym, a cała kompozycja emanuje ciepłem, spokojem i atmosferą rodzinnego domu. To właśnie ten pełen czułości wizerunek sprawił, że Maryja z Leśniowa została obrana Patronką Rodzin.

Leśniów od wieków przypomina, że rodzina jest miejscem, w którym rodzi się i dojrzewa wiara. Maryja Patronka Rodzin uczy, że świętość nie wyraża się w niezwykłych wydarzeniach, lecz przede wszystkim w codziennym życiu – w cierpliwości, przebaczeniu, wzajemnej trosce i wspólnej modlitwie. Jej pogodny uśmiech zdaje się mówić każdemu pielgrzymowi, że nawet pośród trudności można zachować nadzieję, jeśli swoje życie powierzy się Bogu.

Znakiem tego sanktuarium jest również cudowne źródło, które przypomina, że Bóg nieustannie daje człowiekowi wodę żywą – łaskę odnawiającą serce i umacniającą w chwilach zniechęcenia. Wielu pielgrzymów zatrzymuje się przy nim nie tylko po wodę, ale także po chwilę ciszy i refleksji.

Współczesny świat często osłabia więzi rodzinne, uczy pośpiechu i skupienia na sobie. Leśniów zaś staje się odpowiedzią na to, co głosi świat, zapraszając do odbudowy relacji opartych na miłości, odpowiedzialności i wzajemnym szacunku. Maryja przypomina, że każda rodzina może stać się małym domowym Kościołem, jeśli jej centrum będzie Chrystus. Sanktuarium zachęca także do modlitwy za narzeczonych, małżonków i rodziców, aby potrafili z odwagą przekazywać wiarę kolejnym pokoleniom.

Niech Matka Boża Leśniowska, Patronka Rodzin, wyprasza naszym rodzinom dar jedności, wzajemnej miłości i pokoju. Niech Jej pełen dobroci uśmiech przypomina nam każdego dnia, że dom budowany na Chrystusie jest miejscem, w którym zawsze odnajduje się nadzieję i prawdziwe szczęście.