O patronie

„Św. Jakub zwany Większym, syn rybaka Zebedeusza i Salome z Betsaidy, starszy brat Jana Ewangelisty, był jednym z pierwszych uczniów Jezusa i wraz z Piotrem i Janem należał do grupy Apostołów najbliższych Mistrzowi. Był więc świadkiem wskrzeszenia córki Jaira, przemienienia Pańskiego oraz agonii Chrystusa w Getsemani. Pierwszy spośród Apostołów przelał krew za Chrystusa, ścięty mieczem w Jerozolimie na rozkaz Heroda Agryppy I około 44 r. (Dz 12,2). Według starej hiszpańskiej tradycji jego relikwie spoczywają w Santiago w Compostelli, gdzie były od wieków celem pielgrzymek. Jest patronem Hiszpanii i Portugalii, a także pielgrzymów.

 

Jakub, był synem Zebedeusza. Jego matką była prawdopodobnie Salome. Był  też starszym bratem Jana ewangelisty. Ze względu na żywe usposobienie Jezus nazwał ich „Synami gromu — Boanerges”. Wraz ze swoim bratem należał do kolegium Dwunastu. Przedtem, podobnie jak i Jan, był rybakiem na Jeziorze Genezaret, w Betsaidzie lub w Kafarnaum.

Nie wiadomo, czy przed powołaniem na Apostoła, był — podobnie jak Jan — uczniem Jana Chrzciciela. Obok Piotra i Jana był on szczególnie uprzywilejowanym świadkiem ważniejszych wydarzeń życia Jezusa: wskrzeszenia córki Jaira, przemienienia, trwogi konania w Getsemani, uzdrowienie teściowej Piotra. Wraz z bratem, nakłonił matkę, aby wyprosiła dla nich pierwsze miejsce w królestwie mesjańskim. Także oni sami o to prosili. Jego porywczy charakter ujawnił się między innymi, gdy przechodzili przez Samarię. Wówczas chciał zniszczyć niegościnne miasto ogniem z nieba.

 

Kiedy Jezus zapowiedział zniszczenie Świątyni, Jakub chciał koniecznie dowiedzieć się, w jakim dokładnie czasie to nastąpi. Choć był świadkiem trwogi konania Jezusa w Getsemani, to jednak po ujęciu, opuścił Go i, podobnie jak inni Apostołowie, poddał się zwątpieniu. Natomiast jego matka była w gronie kobiet obecnych przy śmierci Jezusa. Jakub Starszy był w gronie uczniów, którym ukazał się Zmartwychwstały nad Morzem Tyberiadzkim.
W Kościele pierwotnym Jakub odgrywał pierwszorzędną rolę, toteż gdy Herod Antypas I, chcąc się przypodobać Żydom, zaatakował gminę jerozolimską, pierwszy cios padł na Jakuba i Piotra. Jakub zginął od miecza, przed świętem Paschy w 44 r. Ścięcie mieczem wskazuje, że w ferowanym wyroku posłużono się motywami politycznymi. Grób Jakuba jest otoczony czcią w Hiszpanii (Santiago de Compostela)”.
W Nowym Testamencie Jego imię występuje 21 razy w następujących miejscach:
Mt4,21;  10,2;  17,1; 27,56; Mk 1,19; 1,29; 3,17; 5,37; 9,2; 10,35; 10,41;  13,3;  14,33; Łk 5,10; 6,14; 8,51; 9,28; 9,54; Dz 1,13; 12,2 n. gr. Iakob lub Iakobos, od hebr. Ja’akob, skrót od Ja’ akob-el: „Bóg osłania” (etymologia niepewna).
Źródło – Pius Czesław Bosak OP „Słownik – Konkordancja Osób Nowego Testamentu” „Wdrodze” Poznań 1991.